نوشته های مشابه

به جای یونجه چه جایگزینی مناسب است؟

تیر ۲۹, ۱۴۰۱

چند نکته در مورد کره اسب ها

تیر ۲۶, ۱۴۰۱

تاریخچه ی ارابه رانی

تیر ۹, ۱۴۰۱

کلسیم، ماده ای مهم در سلامت اسب – قسمت اول

مادیون مرجع اخبار سوارکاری – کلسیم، ماده ای مهم در سلامت اسب – قسمت اول

بر کسی پوشیده نیست که کلسیم یک ماده معدنی ضروری برای استخوان ها و دندان های قوی و سالم در اسب است. اهمیت آن در تغذیه مادیان ها، شیرخواران و اسب های در حال رشد، به ویژه اسب های مسابقه جوان، به خوبی شناخته شده است و اکثر افراد از افزایش نیاز به کلسیم در این نوع اسب ها مطلع هستند. اکثر مردم همچنین می دانند که اسب برای داشتن سلامت و تغذیه متعادل به نسبت مناسب کلسیم به فسفر 2: 1 احتیاج دارد. علاوه بر این، مواد شیمیایی طبیعی وجود دارد که ممکن است در رژیم غذایی روزانه برای اسب وجود داشته باشد که می تواند کلسیم و فسفر را به هم متصل کرده و از جذب آنها توسط اسب جلوگیری کند.

بحث در مورد تعادل کلسیم در بدن بدون ذکر رابطه بین کلسیم و فسفر امکان پذیر نیست. در استخوان اسب ، نسبت کلسیم به فسفر 2: 1 است. استخوان به عنوان مخزنی برای کلسیم و فسفر عمل می کند که می توان از آن در مواقعی استفاده کرد که رژیم غذایی از نیازهای بدن کم باشد. کلسیم همچنین در بدن به صورت محلول (به عنوان یونهای Ca ++) برای عملکرد اعصاب و ماهیچه ها مورد استفاده قرار می گیرد و بنابراین بدن سطوح سفت و کنترل کلسیم را در خون (2.9 تا 3.9 میلی مول/لیتر) برای این فرایندها با مکانیسم حفظ می کند. به عنوان هموستاز شناخته می شود. از طرف دیگر ، سطح فسفر خون می تواند در طول روز و در پاسخ به ورزش بدون هیچ گونه عوارض جانبی در نوسان باشد.

کمبود کلسیم

در روزگاران قدیم انسان برای حمل و نقل و کار در مزرعه به اسب تکیه می کرد و غیر معمول نبود که در پایان روز به اسب خود با پودر سبوس گرم پاداش دهد. این کار امروزه توسط بسیاری از سواران باتجربه تأیید می شود. اگرچه فرآیندهای آسیاب گندم در آن روزها کارآیی کمتری داشت، به این معنی که سبوس ارزش غذایی بیشتری نسبت به سبوس امروزی داشت، اما به عنوان ماده خوراکی از نظر نسبت کلسیم و فسفر مشکل ایجاد می کرد. در آن روزها ، این بیماری که تحت عنوان “سر بزرگ” شناخته می شد در اسب های کاری معمول بود و چیزی رازآلود بود. سر بزرگ با تغذیه و به ویژه با تعادل کلسیم در رژیم غذایی ارتباط داشت و از این رو به بیماری سبوس معروف شد. این نامها به دلیل سندرم مرتبط با کمبود کلسیم (هایپرپاراتیروئیدیسم ثانویه تغذیه ای) به دلیل رشد فیبری که مسئول تورم استخوان های صورت اسبهای آسیب دیده به نسبتهای غیر طبیعی است ، نامگذاری شد. این روزها معمولاً فقط گاهی اوقات و در موارد کمبود شدید کلسیم ناشی از کمبود رژیم غذایی یا در حضور عوامل اتصال دهنده کلسیم در رژیم غذایی مشاهده می شود.

علائم بالینی کمبود کلسیم

اگرچه امروزه علائم بالینی کمبود مزمن و شدید کلسیم کمتر از گذشته مشاهده می شود ، اما هنوز هم می تواند یک مشکل مهم برای صاحبان اسب باشد و آگاهی از علائم آن بسیار مهم است. این بیماری می تواند ظرف دو ماه پس از قرار دادن اسب در مراتع با اگزالات بالا ایجاد شود ، اما اغلب قبل از مشاهده علائم، شش تا هشت ماه طول می کشد.

سطح پایین کلسیم خون (که از نظر بالینی به عنوان هیپوکلسمی شناخته می شود) باعث ترشح هورمون پاراتیروئید از غده پاراتیروئید می شود. این هورمون مسئول ترشح کلسیم از استخوان ها، به ویژه از استخوان های بزرگ سر و اندام ها است. این کلسیم در خون آزاد می شود تا سطح کلسیم را در محدوده طبیعی برای عملکرد مطلوب عصب، قلب و ماهیچه ها باز گرداند. اگر اسب نیاز زیادی به کلسیم داشته باشد، مانند مادیان های باردار و شیرده ، اسب های در حال رشد و اسبهایی که به شدت عرق می کنند ، این تأثیرات به آسانی و به میزان بیشتری در اسب ها در سطوح مورد نیاز ایجاد می شود.

با کمبود مواد معدنی، استخوان ها ضعیف و شکننده می شوند و اسب ممکن است لنگ شود و وزنش کاهش یابد، هر چند رژیم او تغییر نکرده باشد. او احتمالاً چهره ای کسل و افسرده خواهد داشت و ممکن است به نظر برسد که استخوان های فک پایین متورم شده و یا دندان هایش شل شده است. با پیشرفت این وضعیت ، فک بالا و پایین و گاهی دیگر استخوان های صورت متورم می شوند، و اسب های آسیب دیده ممکن است دچار شکستگی شوند.

در معاینه های پس از مرگ، تورم ها عمدتاً از بافت فیبری با قطعات نازک کوچک استخوان تشکیل شده است. سطوح مفاصل دارای سوراخ و ناهموار هستند و غدد پاراتیروئید گلو و قسمت تحتانی گردن به طور قابل ملاحظه ای بزرگ شده و متسع می شوند. اگر گمبود کلسیم درمان نشود، به احتمال زیاد اسب دچار شکستگی های کشنده یا جبران ناپذیری می شود و باید کشته شود.