نوشته های مشابه

به جای یونجه چه جایگزینی مناسب است؟

تیر ۲۹, ۱۴۰۱

چند نکته در مورد کره اسب ها

تیر ۲۶, ۱۴۰۱

تاریخچه ی ارابه رانی

تیر ۹, ۱۴۰۱

مصاحبه اختصاصی وبسایت worldofshowjumping با نلسون پسوآ اسطوره رشته پرش – قسمت اول

مادیون مرجع اخبار سوارکاری – مصاحبه اختصاصی وبسایت worldofshowjumping به نلسون پسوآ اسطوره رشته پرش در جهان – قسمت اول

وبسایت worldofshowjumping یک مصاحبه اختصاصی و خواندنی با نلسون پسوآ (Nelson Pessoa) اسطوره بی چون و چرای رشته پرش انجام داده است. پسوآ به زودی 85 ساله خواهد شد اما هیچ اثری از پیری و سستی در سوارکاری که لقب “جادوگر” را با خود یدک می کشد، دیده نمی شود. پسوآ صحبت های خود را با نام بردن از یکی از بهترین اسب های خودش به نام “Gran Geste” آغاز کرد:

نخستین فصل حضور من در اروپا خوب بود، اما سال دوم اوضاع خیلی بهتر شد. من در سال 1961 موفق شدم به کمک اسب Gran Geste در مسابقه گرند پریکس بروکسل به مقام قهرمانی دست پیدا کنم. سال بعد، توانستم با اسب Espartaco برای نخستین بار در رقابت های سوارکاری دربی هامبورگ به قهرمانی برسم. رقابت های هامبورگ بسیار مهم بود و آرزوی هر سوارکاری این بود که در آنجا قهرمان شود. یک سال بعد یعنی در سال 1963، بار دیگر در هامبورگ اول شدم و پس از آن، مقام قهرمانی رقابت های هیکستید را نیز به خودم اختصاص دادم. در آن سال ها اسب هایم بسیار خوب می پریدند و من چپ و راست در رقابت های مختلف قهرمان می شدم. در آن برهه، به دلیل موفقت هایی که اسب های من کسب کرده بودند، اسب های نژاد آمریکای جنوبی بسیار مورد توجه قرار گرفتند. بنابراین، من شروع به واردات این اسب ها از آمریکای جنوبی به اروپا کردم.

من در سال 6 اسب از کشورهای برزیل و آرژانتی وارد اروپا می کردم و آنها را می فروختم. اینگونه بود که توانستم کسب و کار خوبی برای خودم رقم بزنم. در کنار آن، دو سوارکار جوان را از برزیل به اروپا آوردم تا با اسب های من در مسابقات مختلف شرکت نمایند.

پسوآ در ادامه صحبت هایش در مورد افتخارات گذشته خود، افزود:

در سال 1964 در مسابقات المپیک توکیو شرکت کردم و با اسب Huipil پنجم شدم. همان سال در گرند پریکس آخن با Gran Geste مدال طلا گرفتم. در سال 1965 دوباره در دو رقابت هامبورگ و هیکستید به قهرمانی رسیدم و این موفقیت ها باعث شد که وارد لیست سوارکاران طراز اول اوپا شوم. در سال 1966 در رقابت های قهرمانی اروپا شرکت کردم و همراه با اسب Gran Geste به مقام نخست رسیدم. پدرخوانده من اسب Gran Geste را در برزیل برایم پیدا کرده بود. در طول 9 سالی که با این اسب مسابقه دادم، Gran Geste موفق شد 44 مسابقه گرند پریکس را با قهرمانی پشت سر بگذارد. Gran Geste در ابتدای کار کمی بازیگوش بود اما به مرور به یک اسب فرازمینی برای من تبدیل شد. Gran Geste حتی می توانست در بین اسب های امروزی نیز، یکی از بهترین ها باشد (چشم های پسوآ پر از اشک می شود).

در سال 1967 من به همراه Gran Geste به رقابت های پن امریکن در کانادا رفتم و مدال طلای تیمی و نقره انفرادی را به دست آوردم. دو نفر از هم تیمی های من در تیم ملی برزیل به نام های آنتونیو آلگریا سیموئز و ژوزه رینوسو فرناندس، همان سوارکارانی بودند که من قبلا با با خودم به اروپا برده بودم.