نوشته های مشابه

به جای یونجه چه جایگزینی مناسب است؟

تیر ۲۹, ۱۴۰۱

چند نکته در مورد کره اسب ها

تیر ۲۶, ۱۴۰۱

تاریخچه ی ارابه رانی

تیر ۹, ۱۴۰۱

مصاحبه اختصاصی وبسایت worldofshowjumping با نلسون پسوآ اسطوره رشته پرش – قسمت دوم

مادیون مرجع اخبار سوارکاری – مصاحبه اختصاصی وبسایت worldofshowjumping با نلسون پسوآ اسطوره رشته پرش – قسمت دوم

پس از سومین قهرمانی Gran Geste در رقابت های سوارکاری هامبورگ در سال 1968، مشخص شد که پسوآ باید تغییراتی در برنامه های خود ایجاد کند:

اسب هایی که من به کمک آنها هشت سال نخست و موفقیت آمیز خود را در اروپا سپری کرده بودم، در حال پیر شدن بودند و زمان آن بود که آنها را بازنشسته کنم. در این زمان، یکی از سوارکاران فرانسوی ام که او را طی چندین سال آموزش داده بودم، سوارکاری را کنار گذاشت. بنابراین، دیگر دلیلی نمی دیدم که بخواهم در کشور سوئیس بمانم. من دوستان زیادی در فرانسه پیدا کرده بودم، بنابراین، به شهر شانتیئی رفتم و یک اصطبل در آنجا اجاره نموم. در آن زمان هیچ اسبی نداشتم اما به کمک روابطی که داشتم، توانستم تعدادی اسب به اصطبل خودم بیاورم و با آنها مسابقه دهم. یکی از دوستان بسیار خوبم به نام “جین” تعدادی از اسب هایی که مدت ها بود از مسابقات مختلف دور بودند را برایم پیدا کرد. من شروع به تشکیل گروه خوب و جدیدی از اسب ها نمودم و در این زمان بود که در فرانسه به من لقب “جادوگر” دادند.

در سال 1972 برای دومین بار و به کمک اسبی به نام Nagir در گرند پریکس آخن به قهرمانی رسیدم. Nagir یک تروبورد ناسازگار بود.

داستان قهرمانی های پسوآ ادامه پیدا می کند و او در سال های 1992، 1993 و 1994 سه بار دیگر هم در هامبورگ به قهرمانی می رسد و در سال 1996 نیز در هیکستید بار دیگر مدال طلا را به خود اختصاص می دهد.

در پاییز سال 1995 پسوآ که 59 سال سن داشت موفق شد به کمک پسر 22 ساله اش، رودریگو، به تیم ملی برزیل کمک کند تا بار دیگر در رقابت های پن امریکن به مدال طلای تیمی برسد. پس از این رقابت ها پسوآ دچار حمله قلبی می شود و به توصیه پزشکش، سوارکاری را کنار گذاشته و مسابقات المپیک 1996 آتلانتا را از دست می دهد. البته او به عنوان سرمربی هدایت تیم ملی کشورش را در آن رقابت ها بر عهده گرفت و موفق شد مدال برنز را برای برزیل به ارمغان بیاورد.

پسوآ یک سال بعد و در سال 1996 به میادین بازگشت و با اسب 19 ساله ای به نام Vivaldi در رقابت های هیکستید شرکت نمود:

من می خواستم یک بار دیگر قهرمان شوم، پس، از پزشکم پرسیدم که آیا می توانم در رقابت های هیکستید شرکت کنم یا خیر. دکتر به من گفت که این کار همانند بازی با آتش است. به من گفته شد که نباید تپش قلبم بیشتر از 180 گردد. بنابراین، من یک نمایشگر نبض بر روی دست خودم نصب کردم تا مراقب باشم در طول مسابقه تپش قلبم زیر 180 باقی بماند. این کار جواب داد و من قهرمان شدم. آن قهرمانی، لحظه ی بسیار خاصی در زندگی من بود.