دندان های اسب
اسب در طول زندگی دارای دو شکل دندان خواهد بود:
- دندان شیری یا موقتی که نسبت به دندان های دائمی کوچکتر و سفیدتر می باشد. معمولا از سن ۵/۲ سالگی به تدریج دندان های دائمی جایگزین آنها می شوند به طوری که وقتی اسب به پنج سالگی می رسد یکسری کامل دندان دارد.
- دندان های دائمی که بزرگتر و زردتر هستند.
اسب سه نوع دندان دارد:
- دندان های پیشین یا ثنایایی در جلوی دهان
- دندان های انیاب یا نیش
- دندان های آسیا که در هر دو طرف استخوان فکی قرار دارند یا همان دندان های گونه ای
در هر آرواره ۶ دندان پیشین (ثنایا) وجود دارد: دو دندان پیش کناری ، دندان پیش مرکزی و دو دندان پیش جانبی که از انها برای تعیین سن اسب استفاده می شود. ۱۲ دندان آسیا در هر ارواره وجود دارد که در هر طرف ۶ دندان قرار دارد. اسب های نر بالغ و تعدادی از مادیون دو دندان نیش در هر ارواره دارند که بین دندان های ثنایایی و اسیا واقع شده اند. بنابراین مادیون ها کلا ۳۶ دندان دارند درحالیکه اسب نر اخته و نریان دارای ۴۰ دندان هستند.سر اسب به شکلی است که ارواره بالایی پهن تر از اراره پایینی می باشد. دندان های آسیا یکدیگر را در هر طرف می پوشانند که این همپوشانی اجازه می دهد حرکت جانبی فک، خوراک را به طور مناسب خرد نماید. زمانیکه ارواره از کناری به کنار دیگر در طول جویدن حرکت می کند دندان های آسیا بر خلاف یکدیگر غذا را اسیاب می کنند، اما دندان های پایینی به لبه بیرونی آسیاب بالایی نمی رسند و دندان های آسیای بالایی نیز اصلا به لبه داخلی دندان های آسیای پایینی نمی رسند. اگر به دندان های اسب با دقت بیشتری توجه کنید خواهید دید لبه های تیز دندان های اسیای بالایی به سمت بیرون و لبه تیز در اسیای پایینی به سمت داخل می باشد.
این لبه تیز میتواند زبان و لب ها را زخمی و خوردن غذا را دردناک سازد. نشخوار کردن یا بیرون انداختن غذای نیمه جویده به خارج دهان از نشانه های داشتن دندان آسیای تیز است.

دامپزشک یا دندانپزشک میتواند این لبه های تیز را سوهان زده یا تراش بدهد. دندان اسب باید دوبار در سال کنترل شده و در صورت لزوم سوهان زده شود. دندان های اسب برای خوراک های فیبری طراحی شده اند و در طول زندگی حیوان به طور مداوم از سمت لثه رشد می کنند تا بتواند بخش هایی از دندان را که در اثر جویدن بسیار و آسیاب کردن فیبر خوراک ساییده می شود جبران کنند.
دندان ها از سه نوع ماده تشکیل شده اند: ساروج، مینا و عاج که درجه سختی مختلفی دارند. مینا سخت تر از بقیه قسمت های دندان می باشد به صورت برجستگی های تیز دایمی وجود دارد که نقش موثری در خرد کردن خوراک ایفا می کند. این سطح ناصاف وسیله ای بسیار موثر برای اسیاب کردن می باشد.
پس از آنکه اسب خوراک را باندازه کافی جوید لقمه غذا را می بلعد که در ادامه از گلو و مری پایین رفته تا به معده می رسد. مری لوله ماهیچه ای نازکی است و در صورتی که خوراک خوب جویده نشده باشد ممکن است موجی انسداد این عضو گردد.
اخبار سوارکاری مادیون مرجع اخبار سوارکاری اخبار سوارکاری مادیون مرجع اخبار سوارکاری