اخبار سوارکاری مادیون مرجع اخبار سوارکاری اخبار سوارکاری مادیون مرجع اخبار سوارکاری
نوشته های مشابه
حقایق شگفت انگیز در مورد حس چشایی اسب
مادیون مرجع اخبار سوارکاری – حقایق شگفت انگیز در مورد حس چشایی اسب
اسب ها گیرنده های چشایی دارند که شبیه به گیرنده های چشایی ما هستند و مطمئناً می توانند بین طعم های مختلف تمایز قائل شوند. گیرنده های چشایی آنها بیشتر در سقف دهان و قسمت پشتی زبان قرار دارند. از این رو می توانند نمک خالص را بدون هیچ گونه چروک صورت بچشند.
بو احتمالاً نقش مهمی در ترجیح غذا نسبت به طعم و مزه ایفا می کند، هنگام مطالعه ترجیحات غذا، بویژه در انسان ها بسیار دشوار است که بوی آن را از طعم جدا کنید. شکلاتی را در نظر بگیرید که بوی ماهی می دهد … یا برعکس.
به نظر می رسد اسب ترجیح می دهد طعم شیرین و شور را بچشد. به همین دلیل است که می توانید از ملاس یا سس سیب برای داروهای خوراکی استفاده کنید.
در صورت وجود گزینه های بهتر، اسب ها معمولاً از گیاهان سمی اجتناب می کنند، اما اگر مراتع یا یونجه محدود باشد، آنها را می خورند، بنابراین اگر در منطقه شما این نوع گیاهان وجود دارند، گیاهان مشکل دار را بررسی کنید، به ویژه اگر علوفه اسب شما به دلایل رژیم غذایی یا مدیریتی محدود شده باشد.
آنها همچنین ترجیح می دهند که گیاهان جوانتر و نرم تر را نسبت به گیاهان سفت تر و بالغ تر بخورند، اما مشخص نیست که طعم دلیل اصلی آن است یا بافت.
زبان اسب بسیار متحرک است و به دندان های پیشین و لب ها کمک می کند تا خوراک را انتخاب کرده و آن را گرفته و به داخل دهان منتقل کنند. نوک زبان بسیار حساس است و به اسب اجازه می دهد آنچه را که می خواهد در دهان خود ببرد، زیرا نمی تواند جلوی بینی خود را ببیند.
زبان اسب دارای 12 عضله مختلف است و از قسمت زیرین و کناره ها پوشیده از مخاط است و لغزنده است تا اجازه دهد ذرات غذا در جایی که زبان به دندان ها فشار می آورد با هم بچرخند.
قسمت بالای زبان پوشیده از برآمدگی های کوچکی به نام پاپیله است که کشش را برای حرکت غذا به سمت مری برای بلع فراهم می کند. یک توده غذایی به بالای زبان می چسبد تا اسب بتواند آن را به سقف دهان خود فشار داده و برای جویدن به طرف دندان منتقل کند. هرچه غذا بیشتر جویده شود، بیشتر تجزیه می شود، مواد مغذی آزاد می شود و بزاق بیشتری برای هضم غذا تولید می شود.
مانند برخی از ما ، اسبها از زبان خود برای تمیز کردن دندان های خود استفاده می کنند، غذای باقی مانده را از لای دندان بیرون می آورند و اجازه می دهند بزاق روی آنها را بشوید.
